Wypalona ziemia

Wajdi Mouawad "POGORZELISKO"
Wajdi Mouawad „POGORZELISKO”

Wajdi Mouawad

Pogorzelisko

przekład: Tomasz Swoboda

reżyseria, choreografia: Cezary Iber

Scenografia i kostiumy: Natalia Kitamikado

Muzyka: Michał Zygmunt

Projekcje wideo: Wojtek Warzywoda

Światła: Jędrzej Bączyk

Wajdi Mouawad "POGORZELISKO"
Wajdi Mouawad „POGORZELISKO”

Cezary Iber biorąc na warsztat Pogorzelisko Wajdiego Mouawada, zdecydował się opowiedzieć przede wszystkim o relacjach bohaterów dramatu i dążeniu do prawdy, która jest jednocześnie wyzwoleniem i przekleństwem.

Osią dramaturgiczną spektaklu jest historia rodzeństwa, bliźniaków Jeanne (Sylwia Gola) i Simona (Miłosz Karbownik), których poznajemy w momencie kiedy, po śmierci swojej matki, zapoznają się z jej testamentem. Wypełnianie ostatniej woli matki staje się dla nich drogą ku poznaniu własnego pochodzenia. Labirynt wiedzie przez wypalony przez wojnę kraj Bliskiego Wschodu, zatarte ślady matki i historię brata i ojca bliźniąt, których rodzeństwo ma odnaleźć by wręczyć im napisane przez matkę listy. Wojna, o której także traktuje spektakl, jest tutaj przede wszystkim niszczycielską siłą, która nieodwracalnie łamie ludzkie losy i sprawia, że ludzie złączeni więzami krwi stają naprzeciwko siebie z bronią w ręku. Wojna utożsamiona jest nie z polityką i działaniami na najwyższych szczeblach władzy, ale ślepą przemocą. W spektaklu zostaje jej przeciwstawiona miłość, która mimo wszystko jest możliwa nawet w najgorszych czasach i to ona pozwala w nich przetrwać.

Historię Nawal (Dagny Cipora) poznajemy w serii retrospekcji, które przeplatają się z historią Jeanne i Simona. Wydarzenia dotyczące przeszłości przedstawiane są zazwyczaj z tyłu sceny, gdzie Natalia Kitamikado umieściła pas zielonej, wysokiej trawy. Oszczędną scenografię uzupełniają  projekcje wideo autorstwa Wojtka Warzywody i światła wyreżyserowane przez Jędrzeja Bączyka. Projekcje ilustrują stany wewnętrzne bohaterów i dookreślają sytuacje, w których akurat się znajdują. Podobną rolę pełni w spektaklu muzyka, zwłaszcza wykonywane przez aktorów piosenki dopisane do tekstu Mouawada przez Cezarego Ibera. Poprzez piosenki bohaterowie wyrażają swoje uczucia, a także opowiadają historie. Elementem dodanym przez reżysera są również choreografie wykonywane przez aktorów. Układy taneczne obrazują relacje pomiędzy postaciami. Taniec Jeanne i Nawal jest jedynym momentem, w którym dochodzi do spotkania kobiet, choć ma ono miejsce poza prządkiem chronologicznym. Poprzez wspólny taniec między matką a córką zawiązuje się silna relacja, o której do tej pory nie było mowy. To właśnie nawiązanie kontaktu z matką, poczucie potrzeby odkrycia prawdy o niej, powoduje, że Jeanne decyduje się wyruszyć w podróż na Bliski Wschód, która odbywa się nie tylko na poziomie przestrzennym, ale jest też wyprawą w przeszłość.  Iber wyraziście zarysowuje istniejący początkowo konflikt między siostrą, dążącą do spełnienia ostatniej woli matki, a żyjącym w poczuciu krzywdy Simonem. Nie wiemy co dzieje się z bohaterami kiedy odkrywają prawdę o swojej matce, a także ojcu i bracie, możemy jednak przypuszczać, że ich więź, poprzez odkrycie największych tragedii swojej rodziny, zostaje scementowana.

Wajdi Mouawad "POGORZELISKO"
Wajdi Mouawad „POGORZELISKO”
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s